Opis groty:

  • długość – suma długości wszystkich poznanych korytarzy, studni i kominów groty,
  • rozciągłość pozioma – to największa odległość między skrajnymi punktami groty wyznaczonymi w rzucie pionowym,
  • deniwelacja – różnica wysokości pomiędzy najniższym i najwyższym punktem groty; jeśli najwyższym jej punktem jest otwór wtedy deniwelacja jest głębokością groty,
  • wysokość otworów – wysokość na jakiej znajduje się wejście do groty wzgledem poziomu morza,
  • wysokość otworów nad dnem doliny – wysokość otworu wzgledem punktu w dolinie, ponad któryn wznosi się grota,
  • ekspozycja otworów – kierunek, w który zwrócony jest otwór groty (np. N, NW, SE),
  • system – orkreślenie kilku grót połączonych ze sobą, jednak wcześniej poznawanych niezależnie i oddzielnie od siebie.

Zwierzęta w grotach:

  • trylobiony,
  • tryglofile,
  • tryglokseny,
  • tychtroglobionty.

Groty - charakterystyka

Groty w przeszłości stanowiły naturalne schronienie dla ludzi pierwotnych przed niekorzystnymi warunkami pogodowymi, dzikimi zwierzętami, itp. Najstarsze odnalezione ślady obecności przedstawicieli gatunku człowiekowatych pochodzą z jaskini Lunggupo w chińskiej prowincji Seczuan. Ich wiek szacuje się na około 1,85 mln lat. Wykorzystanie grót przez człowieka neandertalskiego potwierdzają liczne znaleziska archeologiczne, także z terenu Polski (groty: Raj, Ciemna, Mamutowa, Nietoperzowa i inne). W czasach nowożytnych jaskinie rzadko już były miejscem stałego osadnictwa, wykorzystywane były sporadycznie, np. jako miejsce schronienia przed nieprzyjacielem; w niektórych kulturach świata groty dalej pełnią funkcje sakralne lub grzebalne.

Generalnie, rozmieszczenie grót pokrywa się z rozmieszczeniem obszarów występowania skał krasowiejących, pokrywających 7% ogólnej powierzchni lądów. Groty występują na wszystkich kontynentach, jednak ich poznanie jest zróżnicowane. Obszary jaskiniowe krajów, w których speleologia jest dobrze rozwinięta (USA, Francja, Włochy, Wielka Brytania, także Polska), są zbadane dosyć dokładnie, w innych krajach, przykładowo w Chinach, gdzie znajduje się ponad połowa terenów krasowych świata, wiedza ta jest raczej wyrywkowa.

Groty można uznać za swoiste nisze ekologiczne, ich środowisko przyrodnicze odznacza się dużą specyfiką, wynikającą z kształtowania się w warunkach braku dostępu światła słonecznego oraz stałego mikroklimatu (zazwyczaj brak wahań temperatury i duża wilgotność). Dzięki takim warunkom, jednostajności pożywienia, mniejszej niż na powierzchni konkurencji międzygatunkowej, itp. możliwe jest przetrwanie unikatowych, "reliktowych" form fauny i flory z poprzednich okresów geologicznych (plejstocen, pliocen).

Polecane linki:

Zobacz również: Jaskinie

Wykonano na zlecenie Jaskinie.com