Opis groty:
- długość suma długości wszystkich poznanych korytarzy, studni i kominów groty,
- rozciągłość pozioma to największa odległość między skrajnymi punktami groty wyznaczonymi w rzucie pionowym,
- deniwelacja różnica wysokości pomiędzy najniższym i najwyższym punktem groty; jeśli najwyższym jej punktem jest otwór wtedy deniwelacja jest głębokością groty,
- wysokość otworów wysokość na jakiej znajduje się wejście do groty wzgledem poziomu morza,
- wysokość otworów nad dnem doliny wysokość otworu wzgledem punktu w dolinie, ponad któryn wznosi się grota,
- ekspozycja otworów kierunek, w który zwrócony jest otwór groty (np. N, NW, SE),
- system orkreślenie kilku grót połączonych ze sobą, jednak wcześniej poznawanych niezależnie i oddzielnie od siebie.
Zwierzęta w grotach:
- trylobiony,
- tryglofile,
- tryglokseny,
- tychtroglobionty.
Groty - charakterystyka

Groty w przeszłości stanowiły naturalne schronienie dla ludzi pierwotnych przed niekorzystnymi warunkami pogodowymi, dzikimi zwierzętami, itp. Najstarsze odnalezione ślady obecności przedstawicieli gatunku człowiekowatych pochodzą z jaskini Lunggupo w chińskiej prowincji Seczuan. Ich wiek szacuje się na około 1,85 mln lat. Wykorzystanie grót przez człowieka neandertalskiego potwierdzają liczne znaleziska archeologiczne, także z terenu Polski (groty: Raj, Ciemna, Mamutowa, Nietoperzowa i inne). W czasach nowożytnych jaskinie rzadko już były miejscem stałego osadnictwa, wykorzystywane były sporadycznie, np. jako miejsce schronienia przed nieprzyjacielem; w niektórych kulturach świata groty dalej pełnią funkcje sakralne lub grzebalne.
Generalnie, rozmieszczenie grót pokrywa się z rozmieszczeniem obszarów występowania skał krasowiejących, pokrywających 7% ogólnej powierzchni lądów. Groty występują na wszystkich kontynentach, jednak ich poznanie jest zróżnicowane. Obszary jaskiniowe krajów, w których speleologia jest dobrze rozwinięta (USA, Francja, Włochy, Wielka Brytania, także Polska), są zbadane dosyć dokładnie, w innych krajach, przykładowo w Chinach, gdzie znajduje się ponad połowa terenów krasowych świata, wiedza ta jest raczej wyrywkowa.
Groty można uznać za swoiste nisze ekologiczne, ich środowisko przyrodnicze odznacza się dużą specyfiką, wynikającą z kształtowania się w warunkach braku dostępu światła słonecznego oraz stałego mikroklimatu (zazwyczaj brak wahań temperatury i duża wilgotność). Dzięki takim warunkom, jednostajności pożywienia, mniejszej niż na powierzchni konkurencji międzygatunkowej, itp. możliwe jest przetrwanie unikatowych, "reliktowych" form fauny i flory z poprzednich okresów geologicznych (plejstocen, pliocen).
Polecane linki:
- Groty - część pierwsza!
- Groty - część druga!
- Groty - część trzecia!
- Groty - część czwarta!
- Groty - część piąta!
- Groty - część szóstaa!
- Groty - część siudma!
- Groty - część ósma!
- Groty - część dziewiąta!
- Groty - część dziesiąta!
- Groty - część jedenasta!
Zobacz również: Jaskinie